NIEUWS

Komt een vrouw bij de dokter (boostvakantie)

17 Aug 2014

IMG_6169

 

Twee weken geleden kwam ik bij de dokter. Wetende dat mijn onderlichaam heeft geleden. Schadetaxatie. Te veel, te vaak misbruikt. Eind augustus heb ik een afspraak bij een gespecialiseerde gynaecoloog, zij zou veel weten van complexe problematiek en reconstructies. Zij gaat me zien, héél letterlijk. Alleen het idee al maakt me misselijk, niet weer een onderzoek. Maar net als bij een bevalling is het noodzaak en is er geen keuze. Nee, geloof me: er is voor mij in dit geval geen keuze meer.

Ik ging boosten en rusten in Spanje. De rust, warmte en absolute stilte deden aan een retraîte denken. De buitenlucht, de massages, baden, doorbloeding stimulerende douches.. mijn uitgeputte lichaam heeft gekregen wat mogelijk was. Doordat ik de afgelopen maanden meerdere keren in de week intensief heb gesport hoop ik dat het herstel van een ingreep voorspoedig verloopt, ik heb er in ieder geval alles aan gedaan om zo sterk mogelijk te zijn.

De afgelopen dagen heb ik ook regelmatig hele zware momenten gehad. Woede: waarom moesten ze mij verscheuren? Verdriet: ik ben pas 32 jaar en moet de herinneringen nog zo lang dragen. Daarbij ook het missen van mijn man en kinderen. En ondanks hun getoonde begrip voelde ik mij op die momenten bezwaard.     Mijn verschoven en kapotte organen deden me zeer. De pijn als ik zit of sta is vaak ondragelijk, alsof er iemand met een mes bij m’n kruis naar binnen steekt en er dan een rondje mee draait. Andere gênante details ga ik je niet geven, je zit er vast niet op te wachten en er verandert bij mij niets aan.

Op de momenten dat ik het idee had dat de tranenstroom nooit meer zou stoppen was mijn enige remedie: het er laten zijn. Ik stond mezelf toe, ik mocht verdrietig zijn. De emoties waren puur en het waard om beleefd te worden. Wel enigszins gedoseerd, want toen ik in absolute somberheid er van overtuigd was dat alleen de dood mij van mijn lijden zou verlossen en ik het laken al van mijn bed had getrokken om te knopen, zag ik mijn telefoon. Met trillende handen heb ik 10 keer het verkeerde nummer ingetoetst – geen notie meer hebbende van het interne telefoonboek van het toestel – voordat ik hem aan de telefoon kreeg. Gelukkig vroeg hij niet direct ‘hoe gaat het daar?’, ik had geen woord uit kunnen brengen. Hij vertelde hoe gezellig het met de kinderen was en hoe prima ze zich zonder mama konden redden maar uitkeken naar mijn thuiskomst. Zijn vertrouwde stem en het lachen van de kleintjes op de achtergrond kalmeerde voldoende om beheerst huilend te zeggen dat ik het heel fijn vond maar mij bezwaard voelde en de reden van de vakantie me extra somber stemde. Gelukkig overtuigde lief me dat ik moest genieten: nu kon het! En ik zou mezelf er mee helpen… hij had gelijk. Na het telefoontje snikte ik nog wat na en ging naar buiten. De mensen die ik passeerde hadden vragende blikken, ik liet dat voor wat het was. Met opgeheven hoofd in de hete buitenlucht bedacht ik me dat ik alles opzij moest schuiven voor mijzelf. Mezelf geven wat nodig was, nu had ik de kans en die moest ik mijn beide handen grijpen.

Nu ik dit typ ben ik opgestegen vanuit het Spaanse Alicante en schrijf ik boven de wolken, waar de zon altijd schijnt, dat ik naar huis vlieg en hoop op een zachte landing…   *Pling*: fasten your seatbelt…