NIEUWS

Moord of zelfmoord?

16 Mei 2016

In de afgelopen twee jaar was ik er van overtuigd: ik sterf aan moord of zelfmoord.

Met het uitbrengen van mijn boeken ‘Gegrepen’ en ‘OnBegrepen’ nam ik op meerdere fronten risico’s. Het vertellen over de gang van zaken in mijn familie (niet eens trauma gerelateerd!) terwijl dezen de vuile was binnen wilden houden, was een risico op zich. Een gewelddadige confrontatie met een van de daders van het (seksuele geweld) was mijn grootste angst.

Ik informeerde de zedenrecherche over mijn angst, maar durfde geen aangifte te doen. Rechercheurs in mijn woonwijk wilden helpen. De agenten hebben weken en maandenlang extra surveillance in mijn straat gereden en velen hebben mijn boeken gelezen. Bij mijn tweede boekpresentatie was er ook politie aanwezig.
Omdat ik wist dat er bij een confrontatie geen tijd genoeg was om op de politie te wachten, ondanks mijn noodtelefoon, ging ik boksen. Intensief boksen. Ik vroeg mij dagelijks af: zou ik eerder worden vermoord dan dat ik zelfmoord pleeg? Welke van de twee zou het worden… Een vraagstuk dat bijna niet te dragen is.

Stand your ground

Een daderreactie bleef na de boekpresentaties uit, maar in die periode kwam ik er achter dat mijn lichaam onherstelbaar ziek is en beschadigd door de verkrachtingen. Een operatieve ingreep volgde en verwijderde de bovenste huidlaag van mijn baarmoedermond. Ik was kwaad, meer dan dat zelfs. Doordat ik altijd had gezwegen ging ik letterlijk en figuurlijk kapot zonder dat de daders enige verklaringen hadden afgelegd, ik had nooit officieel aangifte gedaan.

Vol adrenaline van boosheid maakte ik een afspraak bij de zedenrecherche. Ik deed in een aantal uren (!) toch aangifte over de verkrachtingen door een onbekende man en een bekende man, tussen mijn 12e en 20e levensjaar (ik ben nu vierendertig). Ook over de martelingen, bedreigingen en vernederingen. Praktisch gevolg van de aangifte: de bekende man zou gehoord gaan worden op het politiebureau en hij zou weten dat ik aangifte deed.

Wederom kon ik hele fijne afspraken maken met de politie, ook nadat mijn toenmalig echtgenoot mij verliet en ik in een andere woonplaats ging wonen. Mijn angst werd (en nog wel hoor) altijd zeer serieus genomen. Chapeau voor politie Haaglanden! Een positief geluid mag ook gehoord worden!

Ik heb mij nooit in huis opgesloten, dat weigerde ik. Ondanks het risico liet ik zelf mijn honden uit en bracht ik mijn dochter met de fiets naar school. Een mix van wilskracht, bokstraining, een telefoon met noodknop (112) en de inzet van de politie hebben er voor gezorgd dat ik door deze periode heen ben gekomen. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat mijn angst voorbij is, maar ik loop met opgeheven hoofd buiten en de daders mogen hopen dat zij mij niet tegenkomen.

Moord of Zelfmoord?  Tegen moord blijf ik vechten, zelfmoord zal niet gebeuren..dat heb ik stilletjes aan mijn kindjes beloofd.